 Ar-Ge, bilimsel teknik bilgi birikimini artırmak amacıyla sistematik bir temele dayalı olarak yürütülen yaratıcı çaba ve elde edilen bilgi birikiminin yeni uygulamalarda kullanımı şeklinde tanımlanmaktadır.
Örgütsel açıdan Ar-Ge’nin temel amacı, yeni ürün geliştirmek, üretimde kalite artışı ile maliyetlerin düşmesini sağlamak ve bunun sayesinde ekonomik ve toplumsal fayda elde etmektir. Ülkeler bazında ele alındığında ise, kaynaklarını verimli bir şekilde işletmek, bilgi birikimini arttırmak ve ulusal teknolojiler oluşturmak Ar-Ge’nin ulusal amaçlarıdır.
Amaca ulaşmaki neyin değerli olduğunu açıklığa kavuşturmayı ve bu değeri daima arttırmayı çalışmayı gerektirir. Amaca ulaşmak için üç temel ilke söz konusu. Değer yaratma kültürü, kurum tarafından yaratılan son değer doğru bir yönelime sahip olmak ve değer yaratmayı değişim için zorlayıcı bir gerekçe olarak kullanmak demektir.
Seçenekler ortaya koymak, en iyi olanın seçilebileceği değerli bir seçenekler kümesi yaratmaya gerekli zamanı ayırmayı gerektirir. Sürekli öğrenmek ise, dünyayı sürekli değişen bir ortam olarak görmek ve daha çok değer yaratmanın yeni yollarını öğrenerek tepki vermek anlamına gelir.
Amaca ulaşmak için etkili bir Ar-Ge politikası yönetimce benimsenmektedir. Ar-Ge yönetiminde benimsenmelidir. Ar-Ge yönetiminde belirlenecek politikalar kurumun mevcut durumu ve pazar gereksinimlerine göre araştırma ve geliştirme etkinliklerinin ayrı ayrı irdelenerek birbirlerine göre ağırlıklarının belirlenmesi esasına dayanmaktadır.
Ar-Ge, fikrin geliştirilmesiyle başlar, sistemin, süreçlerin ve ilgili teknolojilerin geliştirilmesiyle devam eder. Ürünün kullanıma alımından sonra sürekli iyileştirme, yenileştirme ve bütünleşik yaşam-destek yaklaşımı ile ortadan kaldırılmasına kadar Ar-Ge süreci devam etmektedir. Bu nedenle Ar-Ge, başlı başına farklı bir kurum yapısı gerektirir.
Araştırma, geliştirme ve üretim birbirinin peşi sıra gelen bağlı süreçlerdir. Bir bütün olarak ele alınmalıdır. Genel anlamda araştırmanın bilimi, geliştirmenin ise mühendisliği temsil ettiği söylenebilir.
Bilimin amacı, evreni gerçekler, ilkeler ve yöntemlerle anlamak, mühendisliğin amacı ise doğadaki maddelerin özellikleriyle enerji kaynaklarının insana faydalı hale getirilmesi sürecini gerçekleştirmektedir. Bu nedenle, mühendis ile bilim adamı arasında amaç farklılığı vardır. Araştırma öncelikle bilim adamlarının işi iken, geliştirme bir mühendislik süreci olarak görülür.
Bilim adamı bilgi üretme ve kendi alanında uzmanlaşmayı amaçlarken, bağlı olduğu kurum ile ilişkisi zayıftır. Mühendis ise, ürünle kendini bağlamayı tercih ederken, kariyerini örgüt ile bütünleştirir. Ar-Ge biriminde farklı özelliklere sahip olan bilim adamları ve mühendisleri bir arada çalıştırma zorluğu bulunmaktadır.
Yirmibirinci yüzyıl, bilgi çağı, aynı zamanda sürat ve değişim çağı olarak da adlandırılımaktadır.
Endüstri çağında onlarca yıl süren gelişmeler bilgi çağında aylar içinde gerçekleşmektedir. Bu nedenle en son teknolojiler çok daha kısa zamanlarda kullanım dışı kalabilmektedir. Bu sebeple Ar-Ge çalışmaları bir gereksinim olmaktan öte bir zorunluluk haline gelmektedir.
1996 yılı verilerine göre milli gelirlerin % 2.5-3’nü Ar-Ge’ ye ayıran Amerika ve Japonya ile onları
% 2 – 2.5 ile takip eden Almanya ve Fransa’yı incelersek büyük olabilmenin ve büyüyebilmenin temel nedenini anlayabilirz. 1996 gayri safi milli hasılası 7 trilyon dolar, 2003 gayri safi milli hasılası 10 trilyon dolar olan ABD’nin Ar-Ge’ye ayırdığı yüksek oranın miktar karşılığının Türkiye’nin gayri safi milli hasılasına neredeyse eşit olduğunu söylemek yanlış olmayacaktır.
Ar-Ge, şirketlerin geleceklerini kurmaya yaptıkları bir yatırım ve ekonomilerini geleceğe sürükleyen belli başına bir iş olan kuvvetli bir çarpandır. Artık birçok büyük grup bunların arasında Microsoft, SAP, Matsushita, Motorola GE gibi dev şirketler; MIT gibi üniversiteler var – fikir avcılığı yapıyorlar. Ar-Ge bütçelerinin haricinde neredeyse onun kadar risk sermayesi yatırımı yapıyorlar ve parlak fikirler arıyorlar.
Ar-Ge’nin sadece sağladığı ticari kazançlarını irdelemek ve getirilerini buna dayalı ölçümlemek, konunun önemine yapılacak büyük bir haksızlık olacaktır .
Ulusal veya yerel organizasyonların kaynaklarının etkili planlaması ve akılcı kullanımı Ar-Ge çalışmalarını zorunlu kılmaktadır. Organizasyonlarda, Ar-Ge çalışmalarının rekabet güçlerini arttırmasının yanı sıra aynı zamanda geliştirilen teknoloji yeteneği ve üretim alt yapısı toplumsal refahın artmasına neden olmaktadır.
Sanayileşme, teknoloji üretebilme yeteneği kazanmaktır. Teknoloji ise üç şekilde üretebilme gerçekten sanayileşmekten söz edebilmektedir. Önce bilimsel bilgiyi ürüne dönüştürme yeteneği olan tasarım teknolojisi kazanılmalıdır. Tasarlanan ürünün üretebilmesi ancak üretim teknolojisi elde edildiğinde mümkün olur.
Her iki teknolojik süreç için planlama ve denetim çalışmalarını kapsayan yönetim teknolojisine sahip olunduğunda sanayileşmiş toplum ortaya çıkar. Bu da ancak Ar-Ge ile mümkün olabilir.
Dünya insanı olma yolunda ilerlerken aynı zamanda bağlı olduğu ülkenin bir bireyi olarak da kalabilmek için, eş zamanlı olarak düşünmek ve teknolojik üstünlük sağlayabilecek bilgiyi kendi başına üretmek gerekir.
Ulusal çıkarlar açısından bakıldığında, ülkenin özgün tasarım ve üretim teknolojilerine sahip olması ve dışa bağımlılığının en düşük seviyede olması gerekir. Bu da ancak Ar-Ge ile sağlanabilir bir koşuldur.
Ancak bir ülkedeki Ar-Ge çalışmalarını değerlendirmek üzere verilen birçok kıstas ve değişkeni ülkemiz için ele aldığımızda, değerlerin gelişmiş ülkelerin değerlerinden çok daha düşük seviyelerde olduğu görülmektedir. Bu durumun en temel nedeni olarak etkili Ar-Ge yönetimi eksikliği uygulama yanlışlıkları gösterilmektedir.
Günümüzün gelişen teknolojisi ve artan rekabet koşulları işletmeleri Ar-Ge konusunda daha duyarlı olmaya yöneltmekle, düşük maliyetlerle yüksek kaliteyi elde etmek ve verimliliği artırmak için teknolojik buluş ve yenilikler büyük önem kazanmaktadır. Ar-Ge, temel işletme faaliyetleri içinde sadece üretim değil, aynı zamanda tedarik, pazarlama finansman ve yönetimi de etkileyen bir fonksiyondur.
Bu sebeple, işletme yapılarında temel işletme faaliyetleri ile ilgili birimlerin yanına bir Ar-Ge birimi eklenmekte ve işletme içindeki Ar-Ge kaynak payıda yıldan yıla artışlar göstermektedir. Ar-Ge’nin işletme içindeki kaynak boyutunun çok yükselmesi ile birlikte, işletme, amacına yönelik tedarik, üretim ve pazarlama çalışmalarına ayırdığı zaman, para ve iş gücü kaynaklarını yeterli seviyeye çekmek için Ar-Ge çalışmalarında dış kaynaklardan yararlanma yoluna gitmektedir.
a)Bağımsız, geleceğin şartlarını kendi belirleyen
b)Sürekliliğini sağlayabilen
c)Sürekli gelişen ve rekabet gücünü kendi kaynaklarını ve bilgi birikimleri ile birleştirebilen,
d)Günümüz acımasız rekabet ortamına çabuk cevap verebilen,
e)Çevre dinamiklerini etkileyebilen,
f)Verimli ve mali performansı yüksek sistemlerin oluşturabilmesi için Ar-Ge vazgeçilmez bir unsurdur.
Kaynak: Levet BüyükDığan
|
Facebook'a Ekle
Twitter'a ekle
